- 3
ภายในห้องนอนหรูหรามืดครึ้มไปด้วยบรรยากาศแปลกที่แผ่กระจายมาจากชายผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ที่ขอบเตียง รัศมีอำมหิตกำลังแพร่ออกมาแทรกซึมกลบทับบรรยากาศดีๆ ทั้งๆ ที่ข้างกายไม่เคยเว้นว่างจากอิสตรีผู้รุ่มร้อนสวยงามที่หมุนเวียนเปลี่ยนหน้ากันไป...ควันบุหรี่จางๆ ยิ่งกดทับให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งดูอึดอัดเข้าไปอีก เมื่อบทสนทนาของผู้มาเยือนกำลังพร่างพรายออกมา...
ว่างัยนะ! ซึบาสะไม่ใส่ใจกับงาน...คราวนี้เป็นใคร? มาจากไหน?
คือว่าคุณนางาเสะ...พักนี้ผมเห็นซึบาสะเที่ยวกับผู้ชายคนหนึ่ง..ผู้ชายคนนั้นคล้ายมาก...คล้ายผู้ชายที่พุ่งเข้ากระแทกผมแล้วหนีไปตอนที่อุจี้ถูกฆ่า
เงามืดเริ่มเคลื่อนคล้อยเข้ามาอีกระลอก...จะทำอย่างไรดีนะ?
ซึบาสะกับคุณครูเป็นแฟนกันจริงๆ เหรอฮะ จู่ๆ เจ้าตัวน้อย ยูยะคุง ก็ถามขึ้นมาขณะที่เรากำลังนั่งคุยกันอยู่ที่หน้าบ้าน
ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะ ยูยะ?
เซ๊นต์น่ะฮะ
อ้อ...
ผมยิ้มให้กับความช่างแสนรู้ของยูยะ...พักนี้เราสนิทกันมากขึ้น ตอนที่ทากิซาว่าไม่อยู่...ก็ได้ยูยะนี่แหละเป็นเพื่อนคุยเล่น
บรืนนนน...
เสียงรถคุ้นตาวิ่งเข้ามาใกล้ๆ ทันทีที่ผมเหลือบไปเห็นผมก็แกล้งหลอกล่อเด็กน้อยให้เข้าบ้านไป มันอันตรายเกินกว่าที่เด็กตัวแค่นี้จะเข้ามาพัวพัน
ยูยะคุง...คืนนี้ชั้นอาจจะไม่ได้กลับ เธอช่วยเอาอาหารให้เจ้าฮิเดโซะทีนะ แล้วก็นี่...ฝากด้วยนะ ต้องไปก่อนล่ะ
ซึบาสะ?
นี่ยูยะคุง...ถ้าชั้นกับคุณครูรักกัน เธอยังรักเขาหรือเปล่า?
ยูยะหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านพร้อมทั้งกอดเจ้าฮิเดโซะไว้กับอกก่อนจะหันหน้ามาตอบคำถาม
จะบ้าเหรองัย พูดเรื่องลำเอียงอย่างนั้นทำไม...ทั้งซึบาสะ ทั้งคุณครู ทั้งฮิเดโซะ...ผมก็รักหมดอยู่แล้ว
ผมยิ้มให้กับคำตอบที่เจ้าเด็กน้อยพูดก่อนจะเดินเข้าบ้านไป ขอบใจนะ...ยูยะคุง
...
..
.
ซึบาสะ!...ขึ้นรถ
ชายร่างใหญ่ 2 คน หน้าตาน่าเกลียด รอยบากบนใบหน้ายิ่งเสริมให้เจ้าตัวดูน่าเกลียดน่ากลัวเข้าไปอีก ถึงแม้ว่าจะปกปิดดวงตาชั่วๆ ไว้ด้วยแว่นดำก็ตาม...แผ่นหลังช่วงล่างถูกวัตถุบางอย่างจ่อเข้าในระดับเอว หึ...ไม่บอกก็รู้ว่ามันคืออะไร...อา...คงหมดเวลาเล่นสนุกแล้วสินะ
ผมถูกดันตัวขึ้นรถพามาที่สถานที่เดิมๆ คฤหาสน์แสนหรูหราของบอส ที่ๆ ผมเกลียดกับคนที่ผมเกลียด ช่างเข้ากันซะจริง...บอสยังคงไม่เปลี่ยน สาวสวยมักอยู่ข้างกายเสมอ และบรรยากาศชั่วร้ายก็มักจะอยู่รอบกายไม่เปลี่ยนเช่นกัน
เทปถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง...นั่นเป็นบทสนทนาของผมกับทากิซาว่าที่ผับนั้น หึ..หึ..นึกแล้วเชียว ทุกทีสินะ...
อยากหนีเป็นอิสระจากชั้นเรอะซึบาสะ...คราวหน้ารู้จักตรวจดูซะก่อนนะว่ามีเครื่องดักฟังในห้องน้ำหรือเปล่า แกพยายามหนีไปจากชั้นกี่ครั้งมาแล้ว และทุกครั้งก็ตามกลับมาได้...แสดงว่า แกไม่กล้าที่จะหนีไปจากชั้นจริงๆ หรอก... นางาเสะจุดยิ้มเยาะในความโง่เขลา
แกอยู่ในกำมือของชั้นแล้ว
เสียงที่ลอยมากระทบโสตประสาท มันช่างเยือกเย็นอะไรอย่างนี้
เมื่อก่อนอาจใช่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว...พี่ชาย... ผมเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก...อีกแล้ว...ที่นี่อีกแล้ว...ทำไมกัน...จบๆ กันไปซะทีสิ
พี่ได้ตายไปแล้ว...ทากิซาว่าได้ช่วยปลดปล่อยชั้นให้เป็นอิสระจากเงาในอดีต
คิดเรอะว่าทั้งแกและผู้ชายคนนั้นจะจบลงง่ายๆ แบบนี้ ชั้นรู้นะ...ผู้ชายคนนั้นมันคือใคร...ไอ้ปีศาจฆาตกรโฮโมคนนั้น ใช่มั๊ย? เก็บสร้อยคอมาได้เรอะ...เอามานี่ซะ!
คำขู่เย็นๆ มาอีกระลอก...ทำไมต้องทำตาม....ผมเริ่มปลดสร้อยที่ห้อยคออยู่ออกก่อนที่จะปลดป้ายโลหะเล็กๆ แผ่นนั้นออกจากสายสร้อยแล้วค่อยๆ ยกมันขึ้น...คงคาดไม่ถึงล่ะสิ
เอื๊อก...
ป้ายเล็กๆ ถูกกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว ผมยิ้มให้พวกที่อยู่ตรงหน้า...เอาล่ะ...ทีนี้จะทำอย่างไรต่อ?...
แก!?... เสียงลูกน้องร่างใหญ่ดังขึ้นด้วยความโมโห ผิดกับนางาเสะที่ยังสงบนิ่ง
ทำให้มันคายออกมา!
..
.
ไม่สำเร็จครับ!...จับมันกรอกน้ำจนแทบตาย มันก็ไม่คายออกมา...ต่อยยังงัยก็ไม่เป็นผล
อยากปกป้องมันจนถึงกับยอมทำขนาดนี้เชียวเรอะ...
สายตาเย็นชาน่ากลัวจดจ้องมาที่ร่างบางที่นอนแนบพื้นที่เปียกไปด้วยน้ำ ร่างกายที่มีแต่รอยช้ำ...ผมถูกจิกขึ้นมาให้เงยหน้าขึ้นสบตากับแววตาแข็งกร้าว...บุหรี่ถูกจุดมาคาบไว้ในปากก่อนที่จะเดินเข้ามาจับคางคนที่อ่อนแรงบอบช้ำให้เชิดขึ้นมาอย่างสะใจ
คนอย่างแกน่ะ..มีแค่นี้แหละ ประโยชน์อย่างอื่นไม่มีเลย แกไม่มีทางออกไปจากท่อน้ำใต้ดินแห่งนี้ไปใช้ชีวิตข้างนอกได้หรอกน่า
นางาเสะเลื่อนฝ่ามือมาลูบไล้บริเวณกระดุมเสื้อด้านบนก่อนที่จะกระชากมันให้ขาดจากกัน เผยอวดผิวนวลเนียนและรอยสักอัปลักษณ์นั่น...
สงสัยแค่โดนสักอย่างเดียวคงยังไม่เข้าใจ...ใช่...แกมันโง่มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่ อย่าคิดจะบีบให้ชั้นปล่อยแกกลับไปอยู่กับพ่อแม่...จะสอนให้รู้ว่า แกไม่มีทางที่จะหนีไปจากชั้นได้ชั่วชีวิตหรอก ฮ่ะ..ฮ่ะ..ฮ่า...
แท่งแก้วใสที่บรรจุด้วยของเหลวอะไรสักอย่างถูกยกขึ้นจากมือหยาบกร้านพร้อมกับออกแรงเพียงเล็กน้อยกดปลายด้านหนึ่งให้ของเหลวนั้นถูกดันแทรกตัวผ่านเข้าไปยังโลหะปลายแหลม...ผ่านรูเล็กๆ นั้นแล้วก่อตัวเป็นหยดน้ำที่ปลายเข็ม...แสงของโลหะสะท้อนออกมาชวนให้หวาดกลัว...หัวไหล่ที่เปลือยเปล่าและลำแขนของร่างบางถูกจับล็อคไว้ด้วยมือสกปรก...ได้เวลาสนุกกันต่ออีกแล้ว...ซึบาสะ...อย่าทำหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึกแบบนั้นสิ...เรากำลังจะสนุกด้วยกันไม่ใช่เหรอ...
เสียงดนตรีจากกล่องเพลงกำลังก้องและกังวานอยู่หัว...นั่นมัน...ทำนองเพลงที่เปิดในสวนสนุกเป็นประจำนี่!...
.
ซึบาสะหายหน้าหายตาไปกว่า 2 สัปดาห์แล้ว...
แกร่ก...แกร่ก...
ผมกำลังจะเดินเข้าบ้านไปอย่างหมดสิ้นแรง...ทั้งกาย...และใจ
แอ๊ดดด... ภาพตรงหน้าผม...
ซึบาสะ!?
ซึบาสะที่แสนคิดถึงกำลังอยู่ตรงหน้าผม นั่งอยู่ที่ขอบหน้าต่างหนาที่เคยวางกล่องเพลงไว้ แต่บัดนี้กล่องนั้นกลับมาอยู่ในมือของร่างบางที่ยังก้มหน้าก้มตาเล่นมันอยู่...
นายไม่ติดต่อมาตั้ง 2 สัปดาห์! รู้มั๊ยว่าเป็นห่วงขนาดไหน! ผมอดที่จะขึ้นเสียงโมโหคนตรงหน้าไม่ได้ ทำไมล่ะซึบาสะ! เงยหน้าขึ้นมาคุยกับฉันสิ
คิดถึงความรู้สึกของคนที่เป็นห่วงบ้างสิ ไปที่ร้านนั้นกี่ครั้งกี่หนก็บอกว่านายลาออกไปแล้ว ซึบาสะ! ผมเอื้อมมือเข้าไปจับหัวไหล่บางอย่างรวดเร็วจนกล่องเพลงในมือสวยตกลงพื้น...เสียงดนตรีดังขึ้นมาเรื่อยๆ บทเพลงช้า...แสนเศร้า...จนผมอดไม่ได้ที่จะเข้าไปสวมกอดร่างตรงหน้าให้เข้ามาอยู่ในอ้อมอก อยากจะให้รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง...
เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ขอแค่นายกลับมาก็พอแล้ว...ซึบาสะ ใบหน้าหล่อคมกดลึกแนบฝังเข้าไปที่ซอกคอหอมหวานของคนในอ้อมกอด ในขณะที่แขนของร่างบางก็โอบรัดตอบคนที่แสนห่วงเช่นเดียวกัน
ชั้นเองก็เหมือนกันทากิซาว่า เวลานี้ชั้นรักนาย...รักยิ่งกว่าใครๆ เลย น้ำตาเริ่มคลอที่ขอบตาช้ำ...นั่นทำให้การกลั้นสะอื้นเป็นไปยาก แรงสั่นไหวทำให้อีกฝ่ายแปลกใจจนต้องเลื่อนมือขึ้นกอบกุมดวงหน้าหวานให้เงยขึ้นสบตากับตน ความเป็นห่วงยิ่งทวีความรุนแรง...ยิ่งเห็นรอยช้ำบนใบหน้าหวานที่รู้ว่ามันเคยเนียนนุ่มเพียงใด ก็ยิ่งเจ็บลึกลงในก้อนเนื้ออกด้านซ้ายมากขึ้นเท่านั้น
ซึบาสะ! เป็นอะไรไป หน้าของนาย...!? ถูกรังแกมาเรอะ เสียงที่ฟังดูตื่นๆ สายตาที่ยังจดจ้องร่องรอยบนหน้าสวย..พาลให้ต้องหลบสายตา น้ำตาหยุดไหลแล้ว...ไม่จำเป็นแล้ว...
เรื่องนี้...ไม่จำเป็นต้องรู้ เพราะมันไม่เกี่ยวกับนาย!
มือสวยกำลังคว้าบางสิ่งออกมาจากทางด้านหลัง ก่อนจะยกมันขึ้นเล็งไปที่คนข้างหน้าด้วยแววตาหวาดหวั่น หากแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับแข็งกร้าว นิ่งจนน่ากลัว
ลาก่อน...ทากิซาว่า ชั้นสนุกมากกับเกมส์คนรัก...ชั้นจะไปจากที่นี่...ไปหาพี่ชาย
จดหมายถูกยกขึ้นมาเหมือนจะบอกอะไรบางอย่างจากร่างบาง รอยยิ้มค่อยๆ คลี่ออกมาที่ละนิด...ทีละนิด
หาพี่ชายเจอแล้ว...เขาเขียนจดหมายมาให้ชั้นไปอยู่ด้วย...พี่ชายอยู่นิวยอร์คและตามหาตัวชั้นมาตลอด เพราะฉะนั้นชั้นจะไป นายช่วยให้ชั้นพ้นไปจากนางาเสะไม่ได้!...ความจริงชั้นเคยชวนคนอื่นๆ ก่อนหน้านายมาตั้งหลายคน แต่ทุกคนถูกกำจัดหมด...อย่างน้อย...นายจะต้องตายด้วยน้ำมือของชั้น...ชั้นไม่ต้องการนายอีกแล้ว!
ตอนนี้...สายตาของผมเป็นแบบไหนกันนะ ผมมองคนที่ผมรักด้วยสายตาแบบไหนกัน...
ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว...
ไม่ต้องการนายอีกแล้ว ทากิซาว่า...
ไม่มีลูกโป่งสำหรับนาย...
สายตาที่ปราศจากความรู้สึกจากคนตรงหน้า
อย่า!...อย่านะ!...อย่าจ้องมองผมด้วยสายตาแบบนี้!!!
อาการคลุ้มคลั่งเริ่มกลับมาจู่โจมอีกครั้ง...มือที่เคยว่างเปล่ากลับคว้าได้บางสิ่ง สมองชักจะมึนตึงเห็นแค่เพียงภาพในอดีต...เสียงที่ลอยเข้ามารบกวนในสมอง...นี่ฮิเดะ...ชั้นเป็นของนายคนเดียวนะ
วินาทีนี้ทุกอย่างกำลังจะจบสิ้น ผมไม่รู้สึกอีกเลยจนกระทั่งกายของเราทั้งสองแนบชิดกัน เลือดสีสดเริ่มไหลรินออกจากปลายมีดที่ผมกดฝังมันเข้าไปในร่างสวยตรงหน้า...ปืนถูกปล่อยหลุดจากมือเรียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่จะเกาะขยุ้มลงบนเนื้อผ้านุ่มในตำแหน่งเดียวกับ หัวใจ ของผม...อีกข้าง...ค่อยๆ เลื่อนมาโน้มต้นคอผมลงมาให้ริมฝีปากแดงประทับลงแผ่วเบาแล้วผละออกไปอย่างช้าๆ...รอยยิ้มสวยที่แดงฉานไปด้วยเลือดสะกดสายตาของผมไว้!!
สัญญาครั้งแรก...ในที่สุดก็ช่วยชั้นเอาไว้ได้ ช่วยให้ชั้นเป็นอิสระ
ใบหน้าสวยที่อยู่ห่างกันแค่เพียงลมหายใจ ค่อยๆ ห่างไปทุกที..ทุกที..มือเรียวที่เคยโอบรั้งต้นคอก็ค่อยๆ คลาย...เสียงเบาๆ ที่เปล่งออกมาจากปากสวยยิ่งแผ่วเบาลงทุกที..ทุกที..
แม้กระทั่งหัวใจ...ทุกอย่าง...ฮิเดะ... ร่างทั้งร่างค่อยๆ ล้มต่อหน้าผมราวกับภาพสโลว์ ของเหลวสีแดงเริ่มขยายวงกว้างออกจากอกซ้ายของร่างแสนรัก...เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน ...เป็นของนายเป็นของนาย...
ผมก้มลงเก็บกระดาษจดหมายนั้นขึ้นมา...จดหมายจากพี่ชาย?...กระดาษเปล่า! ปืน...ปืนของซึบาสะ...กระสุนไม่มี...ทุกอย่าง...สีขาวโพลน...
...
..
.
ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่งของประตู
นี่ซึบาสะ! เรียบร้อยดีมั๊ย?
เสียงตะโกนลอยมาจากทางด้านนอกของประตู
นางาเสะนี่ มันร้ายจริงๆ บังคับให้ไปฆ่าคู่ขาคนนั้น นัยว่าป้องกันการถูกทรยศ...ทั้งๆ ที่เป็นน้องชายแท้ๆ
เฮ่! ซึบาสะ เร็วเข้า
เสียงตะโกนดังเข้ามา...ร่างใหญ่ของชาย 2 คนยังคงเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู...รอให้ทุกอย่างเรียบร้อย...คงต้องรออีกนาน...
...
..
.
ซึบาสะยังไม่ตายซะหน่อย ผมโอบกอดซึบาสะไว้...จะไม่ปล่อยไปไหนอีกแล้ว...
นี่ ฮิเดะ...รักชั้นมั๊ย? ได้ยินมั๊ย เสียงนุ่มๆ ที่กระซิบอยู่ข้างหู
รัก...
............................................................
เท่านี้ล่ะครับ...เป็นข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นครับ...การกระทำอย่างโหดร้ายของจำเลย ฮิเดอากิ ทากิซาว่า การฆ่าคนตามถึง 7 คน นับเป็นการกระทำที่ยกโทษให้ไม่ได้...และ อิมาอิ ซึบาสะ เหยื่อรายสุดท้ายเป็นคนที่เขารักด้วย
ร่างสูงนั่งหลับตาสงบนิ่งรอสิ่งที่กำลังจะเกิด...บทลงโทษสำหรับคนบาปอย่างนั้นหรือ...ซึบาสะ! ฉันจะได้พบนายแล้ว...
ต่อไปเป็นการตัดสินคดี...จำเลยกรุณาลุกขึ้นยืน คณะลูกขุนลงความเห็นแล้วหรือยัง? ตัดสินแล้ว...
ตึ้ก!..ตึ้ก!..ตึ้ก! เสียงเคาะดังขึ้นพอๆ กับเสียงหัวใจตอนนี้
จำเลย..ฮิเดอากิ ทากิซาว่า..มีความผิด เนื่องจากประสบการณ์อันเลวร้ายในวัยเด็กและสภาพครอบครัวของจำเลย ทำให้จำเลยก่อคดีฆาตกรรม...ดังนั้น...ศาลขอตัดสินให้จำเลยต้องโทษจำคุก รวมระยะเวลา 140 ปี...จบการตัดสิน!
เสียงฮือฮาดังขึ้น...ตำรวจเริ่มเข้ามาคล้องกุญแจมือ...
ทำไม!? ทำไม? ผมตะโกนออกมา...ทำไม...มันไม่ยุติธรรมเลย
ทากิซาว่า!
ไอ้ฆาตกร! เอาลูกชายของฉันคืนมา!
ทำไม! ทำไมถึงไม่ส่งผมไปอยู่กับซึบาสะ!...ซึบาสะ!
ผมถูกผู้คุมขังลากตัวออกไปท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานา...เสียงนักข่าว...เสียงพ่อแม่ของซึบาสะ...และเสียงประตูเหล็ก...
แกร๊ง!
.
ทากิซาว่า ดูสีหน้าดีขึ้นตั้งเยอะ นานๆ ให้ออกมาสูดอากาศข้างนอกบ้างก็ดี
ให้ตายเหอะ ดูท่าทางแล้วไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเป็นปีศาจฆาตรกร หล่อขนาดนี้...เป็นชั้นก็ยอมล่ะ คิคิ..
แหมเธอนี่ก้อ...ตอนที่ถูกส่งตัวจากสถานกักกันมาโรงพยาบาล สภาพดูไม่ได้เลย เดี๋ยวนี้บางครั้งยังยิ้มให้นางพยาบาลด้วย แต่...ก็ยังไม่ยอมพูดกับใครเลย...
เค้าคงจะนึกถึงเรื่องดีๆ ก็ได้นะ
..
.
ที่นี่ที่ไหน...ผมกำลังทำอะไรอยู่...ดาดฟ้าสินะ...อา...ลมเย็นสบายดีจัง...เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วนะ...อยากเจอจัง...
ผมหลับตารับลมเย็นๆ ปล่อยใจให้ล่องลอยไปตามสายลม... อิสระ คงเป็นแบบนี้สินะซึบาสะ เหมือนสายลมเบาๆ แบบนี้ ล่องลอยไปไหนก็ได้ ปีกสวยคู่นั้นคงกำลังโบยบินอยู่สินะ แล้วผมล่ะ...ทำไม..กลับต้องมานั่งอยู่ที่ตรงนี้?...
กึก!..
ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ...อา...ได้พบกันซักที...คิดถึงนายจังเลย...ซึบะจังของผม...
รอยยิ้มค่อยๆ คลี่ตามคนตรงหน้า..ก็..ซึบาสะกำลังยิ้มนี่นา...ภาพนั้นติดตาไม่รู้ลืม...ลูกโป่งหลากสีที่ถือไว้ข้างหลัง...ชอบสินะ..อยากอยู่ใกล้ๆ...ล่องลอยไปด้วยกัน...
...ซึบาสะ...
...ฮิเดะ...
..
.
ถ้าหากจะตายเพราะรักล่ะก็...
..
:: Encore ::
ตกลงมาจากดาดฟ้า ตายคาที่!!
แต่...ทางโรงพยาบาลยืนยันอย่างหนักแน่นว่าไม่มีทางที่คนไข้จะฆ่าตัวตายได้ เพราะด้านนอกบนดาดฟ้ามีรั้วเหล็กสูงกั้นอยู่และกุญแจที่ว่าไม่ได้ล็อคก็พบว่ามันล็อค
เฮ้อ...มันจะเกิดเรื่องแปลกๆ อย่างนั้นได้งัย
ข่าวการตายของ ฮิเดอากิ ทากิซาว่า ยังคงลือกันอย่างหนาหู ยูยะอุ้มเจ้าฮิเดโซะออกมารับอากาศหน้าบ้าน นั่งมองท้องฟ้าเล่นเหมือนทุกที...
อ๊ะ! ลูกโป่งสีแดงลอยล่องมาจากไหนกัน
2 คนนั้นนี่...ฮิเดโซะ
สุดท้ายแผ่นป้ายก็ย้อนกลับมาหาเจ้าของจนได้...ที่คอของฮิเดโซะ...
--- The End ---
