2006/Jan/26

Title : Eternity of Blue Moon

Paring : TxT , JxM

Author : Jitsu

::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::

Eternity of Blue Moon

Prelude I

ผมไม่รู้ว่าระหว่างเรา มีอะไรเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ เรื่องแบบนี้ เรื่องประเภทนี้

เรื่องที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดขึ้นกับชีวิต มันเหมือนมีเวทมนต์บางอย่าง...ดลให้เราทั้งสองมาบรรจบกัน...

ถ้าเป็นไปได้...ผมอยากจะย้อนเวลากลับไปก่อนที่เรื่องราวทั้งหมดจะเกิดขึ้นเหลือเกิน...

::Prelude::

เช้าในวันที่แสนธรรมดา ทุกสิ่งรอบข้างยังดำเนินต่อไปเฉกเช่นทุกวัน ผมก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ยังดำเนินชีวิตอย่างเรียบง่าย ทุกสิ่งรอบตัวดูเหมือนมันจะหมุนผ่านไปตามกาลเวลา ไม่มีสิ่งตื่นเต้นเร้าใจ ไม่มีความเหงาหรือเศร้า ไม่มีบทเพลงที่บาดลึกลงในจิตใจ ทุกท่วงทำนองล้วนแต่เรียบง่ายเฉกเช่นตัวผม หากแต่ใครจะรู้ว่าวันที่แสนเรียบง่ายนี้จะคงอยู่ไปจนถึงเมื่อไหร่ และอะไรจะเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปรไป

ติ๊ด..ติ๊ด..นาฬิกาปลุกรูปหมีพูร์พุงพุ๊งส่งเสียงดังรับวันใหม่ ผมตื่นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ก็เช้านี้เป็นการเริ่มต้นชีวิตม.ปลายวันแรกของผมนี่ ทุกอย่างต้องดูดีไว้ก่อน ใช่ว่าผมอยากจะตื่นเช้าเสียเมื่อไหร่ล่ะ แต่ผมตั้งปณิธานไว้แล้วว่าผมจะหาเพื่อนใหม่ให้ได้นี่สิ คุณคงไม่รู้สินะว่าการหาเพื่อนใหม่มันเป็นอะไรที่ยากมากเท่าที่คนอย่างผมจะทำได้ เพราะอะไรงั้นเหรอ...ก็เพราะผมแทบจะไม่เคยมีเพื่อนเหมือนกับคนอื่นเค้ายังงัยล่ะ ทำไมน่ะเหรอครับ...แหม! คุณก็ลองจินตนาการถึงคนที่ร่างกายแข็งแรงม๊ากมากดูสิ...คนที่วันๆต้องคอยสูดกลิ่นแอมโมเนียแทนที่จะเป็นกลิ่นหอมยามเช้า...คนที่ต้องเข้าๆออกๆโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น เพียงเพราะอุบัติเหตุในวัยเด็กที่ทำให้ความทรงจำมันฝังลึกกรีดลงไปในจิตใจ พอนึกถึงเหตุการณ์นั้นขึ้นมาทีไร...มันทำให้ระบบต่างๆในร่างกายรวนไปหมด เหมือนนาฬิกาไขลานที่ต้องคอยใส่น้ำมัน ต้องคอยไขลานให้มันสามารถทำหน้าที่ของมันต่อไปได้ บางคนอาจะเรียกมันว่าอาการทางจิต แต่สำหรับผม...มันเป็นมากกว่านั้น ทุกอย่างในร่างกายแทบจะหยุดลงเพียงเพราะความทรงจำที่ถูกขุดค้นขึ้นมาให้หวนคิดถึงใหม่...

นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผมแทบจะไม่รู้สึกถึงการดำรงชีวิตอยู่ ความรู้สึกมันชาขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับจะบอกว่า ผมต้องใช้ชีวิตด้วยความรู้สึกที่เรียบเฉยต่อไป เพื่อให้สามารถรับรู้ถึงลมหายใจที่ยังคงมีอยู่ แต่มันจะเป็นเช่นนี้ไปได้อีกนานมั๊ยนะ ในเมื่อในใจผมยังอยากแสวงหาอะไรบางอย่างที่ทำให้คืนวันเหล่านี้มีความหมายมากกว่าที่เป็นอยู่ รับรู้ถึงการมีชีวิตอยู่มากกว่าที่เคย ผมจะต้องทำอย่างไรล่ะ แล้วใครจะเป็นคนที่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านี้ได้ อืม...คงต้องหาคนๆนั้นสินะ เพื่อนเหรอ คุณคิดเหมือนกันมั๊ย

เอ้า!!...ทุกคนนั่งประจำที่ได้แล้ว จู่ๆเสียงอาจารย์ก็ดังขึ้นมาเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าบทเรียนแรกจะเริ่มขึ้นในไม่ช้านี้ หลังจากที่ทุกคนแนะนำตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ข้างๆผมเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาสดใส ตาเป็นประกายเหมือนเด็กที่ตื่นเต้นกับสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ มันช่างผิดกับผมซะเหลือเกิน ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะจ้องมอง คงน่าสนุกนะหากได้เป็นเพื่อนกับคนๆนี้

มีอารายเหรอ เสียงใสๆพูดขึ้นเมื่อรู้สึกถึงการจ้องมอง

เอ่อ...ยินดีได้รู้จักครับ ผม..ซึบาสะ อิมาอิ ผมรีบแนะนำตัวออกไปอย่างเลิ่กลั่ก นี่ผมจ้องมองเค้านานจนเค้ารู้ตัวเลยเหรอเนี่ย >///< แย่จัง...เผลอทำอะไรแปลกๆไปอีกแล้วสินะ

ครับ...ยินดีได้รู้จักเช่นกัน เราชื่อ..คาเมะ..นะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยแล้วกัน ว่าแล้วคนร่างบางก็ยักคิ้วยิ้มให้จนตาหยี แก้มใสๆ ดูแดงขึ้นมาอวดสีสันบนใบหน้า ยิ่งขับให้ใบหน้าสวยๆ ดูสดใสน่ารักเหมือนนิสัยขี้เล่นของเจ้าตัวไม่มีผิด

อืม...น่ารักจังเลยน้า ซึบาสะเนี้ย ดูสุภาพดีจัง ไหนๆเราก็เป็นเพื่อนกันแล้ว เย็นนี้เรากลับบ้านพร้อมกันนะ ผมพูดขึ้นแทบจะทันทีที่คิดได้ ก็ซึบาสะดูเงียบๆ ขรึมๆ ออกจะลึกลับ เท่ห์ดีนี่นา แต่พอผมจับได้ว่ากำลังเผลอจ้องผมอยู่เท่านั้นแหละ ทำหน้าทำตาซะน่ารักเชียว ฮิ..ฮิ..ดีใจจังมีคนน่าสนใจมานั่งข้างๆ ค่อยสนุกหน่อย

อืม..ได้สิ ผมตอบรับออกไปทั้งๆที่ตอนนี้แทบจะแทรกแผ่นดินหนีได้แล้ว แหม..เล่นถูกจับได้ซะอย่างนี้ เป็นใครก็อายเป็นเหมือนกันนะ แก้มผมตอนนี้คงแดงไปหมดแน่ๆเลย ก็ตกใจนี่นา...แต่ได้เพื่อนใหม่แล้วก้อดีเหมือนกัน กำลังกังวลอยู่เลยว่าวันนี้จะเป็นอย่างไรบ้างน้า เห็นอย่างนี้แล้วคิดว่าต่อไปคงมีเรื่องสนุกๆตามมาแน่ๆเลย ก็คาเมะออกจะร่าเริงสดใสขนาดนี้นี่เนอะ

ระหว่างทางกลับบ้าน เราพูดคุกันอย่างสนุกสนาน คาเมะเป็นคนคุยสนุกไม่ผิดกับที่ผมคิดไว้เลย เราสองคนเข้ากันได้ดี ทุกอย่างกำลังเป็นไปด้วยดีสินะ คาเมะชอบชมผมว่าน่ารักบ้างล่ะ สวยบ้างล่ะ ทั้งๆที่ผมรู้สึกว่าสิ่งที่เค้าพูดมันน่าจะเป็นตัวคาเมะเองมากกว่า กลายเป็นว่าเราผลัดกันชมกันไปชมกันมาเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะได้เป็นอย่างดี ไม่มีใครยอมใครเลย ทำให้ผมรู้สึกว่า..เรานี่!ก็ช่างคุยเหมือนกันนะ เพื่อนดีอย่างนี้นี่เอง ผมได้แต่ภาวนาว่าสิ่งเหล่านี้มันจะคงอยู่กับตัวผมไปอีกนาน หากไม่มีเหตุการณ์ใดมาทำให้มันสั่นคลอน นี่คงเป็นอาการไม่มั่นคงทางจิตอีกอย่างนึงสินะ

บรรยากาศสบายๆที่ก่อตัวรอบๆ ทำให้เราเพลินจนเดินมาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ผมเพิ่งสังเกตเห็นบ้านที่อยู่ติดกับสวนนี้ว่ามันแปลกต่างจากบ้านละแวกนี้อยู่พอสมควร ท่าจะพูดให้ถูกมันน่าจะเป็นคฤหาสห์มากกว่า ถ้าคาเมะไม่ทักขึ้นมา ก็แหม..ถึงผมจะเดินผ่านสวนนี้อยู่บ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะรับรู้สิ่งรอบๆตัวทั้งหมดนี่ ความรู้สึกเก่าๆ ความชินชากับสิ่งแวดล้อม มันมาพร้อมกับความรู้สึกเจ็บปวดกับความทรงจำเก่าๆ ทุกครั้งที่ผมคิดถึง จนทำให้ผมพยายามไม่คิดไม่สนใจอะไรมากเท่าที่ควร ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงใสข้างๆตัวตอนนี้ร้องทัก

ซึบาสะ!! ดูบ้านหลังนี้สิ สวยดีจัง ให้ความรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปสมัยโบราณเลยนะ ไม่น่าเชื่อว่าจะถูกปล่อยร้าง คาเมะกล่าวออกมาด้วยสายตาตื่นเต้นระคนดีใจที่ได้เข้ามาดูข้างใน ถูกแล้วครับ...เราแอบเข้ามาเพื่อชื่นชมกับการผจญภัยเล็กๆในบ้านทรงยุโรปโบราณที่ยังคงเหลือความงามทางสถาปัตยกรรมและศิลปะโบราณให้ได้ชื่นชมอยู่บ้าง ความรู้สึกคุ้นเคยมันมาจากไหนกันนะ กลิ่นไอของแสงแดดอ่อนๆยามพลบค่ำปะปนด้วยกลิ่นฝุ่นละอองที่ลอยตลบยามเมื่อเราก้าวผ่านแต่ละห้อง หยิบค้นดูวัตถุตกแต่งที่วางระเกะระกะอยู่ในแต่ละห้องด้วยความตื่นตา มันไม่หลงเหลือสิ่งมีค่าอันใดให้น่าหยิบฉวย หากแต่ยังคงหลงเหลือความสวยงามในแบบเรียบง่ายให้จินตนาการถึงยุคสมัย ที่นี่คงมีคนดูแลจวบจนกระทั่งเมื่อไม่นานนี้สินะ ทุกสิ่งทุกอย่างถึงยังได้ดูสวยงามอยู่ หากแต่ถูกปล่อยปะให้เกิดฝุ่นละอองปกคลุมและสภาพที่ดูเสื่อมโทรมลงทุกทีๆตามกาลเวลา

ผมยังคงติดใจบ้านหลังนั้นอยู่จวบจนกลับถึงบ้าน ความรู้สึกคุ้นเคยที่แล่นผ่านยามก้าวเข้าไปภายในตัวบ้านหลังนั้นทำให้ผมรู้สึกนอนไม่หลับ คิดหาเหตุผลต่างๆนาๆ แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ดูเหมือนมันเป็นแค่ความคุ้นเคยกับความว่างเปล่าซะมากกว่า จนผมเลือกที่จะไม่คิดถึงมันอีก

...

..

.

คุณหนูครับ ได้เวลาทานยาแล้วครับ ร่างสูงโปร่งรับกับผมสีน้ำตาลทองเอ่ยขึ้นพลางหยิบยาส่งให้คุณหนูที่เค้าดูแล รูปร่างผอมบางผิวสีน้ำผึ้งขับกับสีแดงของกลีบปากอวบอิ่มและนัยน์ตากลมโตทำให้คุณหนูที่เค้าดูแลรักษาดูสวยงามน่าทนุถนอมขนาดนี้เหมือนตุ๊กตาเซรามิกชั้นดี หากแต่ทำไมชะตากรรมชอบเล่นตลกให้คนสวยของเค้ากลับต้องเผชิญกับความหวาดกลัวกับการสูญเสียพ่อแม่ของตนไปตั้งแต่ยังเด็กๆ ทำให้ปากอิ่มสวยงามนี้ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆออกมาได้ เคราะห์ร้ายยังต้องเผชิญกับความน่ากลัวของบรรดาญาติๆที่ต่างหิวกระหายในทรัพย์สมบัติเหมือนดังฝูงหมาป่าที่หิวโหยที่จ้องตะครุบฉีกกระชากเหยื่ออันโอชะให้ดับแดดิ้นลงเพียงเพื่อสนองตัณหาตนเอง ดูช่างน่าสงสาร...แต่จะให้ทำอย่างไรได้ในเมื่อเค้าเป็นแค่หมอที่ดูแลเท่านั้น

เพล้ง!!...เสียงแก้วร่วงหล่นกระทบพื้น หากแต่ในตาคนสวยไม่สื่อถึงอารมณ์ใดๆ นี่คงไม่รู้สึกตัวสินะ

คุณหนูครับ ไม่ทานยาไม่ได้นะครับ มา...ผมป้อนให้ใหม่นะครับ ว่าแล้วผมก็จัดการป้อนยาให้ร่างสวยช้าๆ ท่าทีโอนอ่อนและแววตาที่จ้องมองมาที่ผมดูอ่อนโยนขึ้น นี่คงไม่อยากทานยาสินะ เด็กเอ๋ยเด็ก...หึ..หึ..ผมอมยิ้มกับความน่ารักแบบเด็กๆของคนตรงหน้าที่บัดนี้สายตาดูขัดเคืองนิดๆ อย่างน้อยมันก็แสดงว่าคุณหนูของผมกำลังไม่พอใจผมอยู่ เรียวปากค่อยๆเผยอขึ้นรับยาก่อนที่จะทำหน้าแบบที่ผมมองดูทีไรก็อดขำไม่ได้ ก็น่ารักขนาดนี้นี่นา ตุ๊กตาของผม ผมถึงต้องคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา คอยปฏิบัติดูแลร่างตรงหน้าอย่างสม่ำเสมอ จนเหมือนกับว่าความห่วงใยของผมสามารถพังทลายความหวาดกลัวในส่วนลึกของคุณหนูได้บ้าง ถึงไม่มีคำพูดออกมา แต่ผมเชื่อว่าคุณหนูและผมเข้าใจกันเป็นอย่างดี

อืม...วันนี้คุณหมอก็หล่อเหมือนเดิม แต่ทำไมชอบให้เราทานยาอยู่เรื่อยเลย มันขมนะไม่ชอบ! แถมยังมีหน้ามาขำเค้าอีก ร่างบางนึกพลางจ้องหน้าคุณหมอ นึกอยากให้อยู่อย่างนี้ตลอดไปจัง

...

..

.

ติ๊ด..ติ๊ด..เจ้าหมีพูร์กำลังส่งเสียงปลุกตามหน้าที่ ร่างบางสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เหงื่อตามใบหน้าค่อยๆไหลย้อยลงตามลำคอสวย เสียงหอบเบาๆ ดังขึ้นเป็นจังหวะถี่ๆ ก่อนที่จะสงบนิ่ง

อ๊ากกก...อะไรนี่ ฝันไปหรอกเหรอ ทำไมมันถึงรู้สึกคุ้นเคยจัง ทั้งตัวห้องที่เห็น รวมถึงบุคคลในฝัน ช่างคุ้นตาและให้ความรู้สึกเหมือนผมมองดูนัยน์ตาคมคู่นั้นอยู่เสมอ ร่างขาวสูงโปร่งกับสีน้ำตามทองของเส้นผมยังคงติดตา เสียงฮัมเพลงดังขึ้นมาแผ่วๆ ตามสายลม...

Aoi tsuki ga hitori no kage nobashi , kimi no omokage deke terasu

...พระจันทร์สีน้ำเงินทำให้เงาอันโดดเดี่ยวทอดยาว มีเพียงภาพของเธอที่กระจ่างชัดอยู่ในใจ...

..

.


edit @ 2006/01/30 14:43:17

Comment

Comment:

Tweet


เราเนี้ยนะเริ่มมึนงงว่าอ่านไปครบทุกตอนป่าวหว่าแต่เห็นยังไม่เม้นก็เม้นท์ละกันเนอะ
เราชอบนะสนุกดี :]
#5 by tsuba:tsuba (61.47.115.176) At 2006-03-07 21:56,
สนุกดีนะ
#4 by Rey (203.156.26.116) At 2006-03-04 01:29,
ท่าทางจะลึกลับ ดราม่าน่าดูเลยไม่รู้ว่าตอนจบคนแต่งจะแอบโรคจิตแบบเศร้าโศกอนาถกรรมรึเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้นหละก้อนะ รีบ ๆ บอกเลยนะ เราจะได้ไม่อ่าน ไม่อยากเห็นอะไรที่ตรงข้ามความเป็นจริงมากขนาดนั้น 555555 แต่ไงก็ขอบคุณนะที่พยายามแต่งมาให้อ่านแต่อย่ามาทำร้ายจิตใจกันน้า.....
#3 by Smile (203.113.81.139) At 2006-02-17 19:47,
แปลกดี...มีแต่คนพูดกับตัวเองนะ...
#2 by fat_penquin (203.154.175.98) At 2006-02-17 08:44,
สนุกค่า
แต่งดีจังเลยน้า อ่านแล้วเพลินดีค่ะ ^ ^
มาต่อเร็วๆน้า
#1 by Hane (203.114.122.192) At 2006-02-16 21:23,