2006/Nov/16

Story : 影法師の声 (Kageboushi no koe)

Paring : Hideaki Takizawa & Imai Tsubasa

Author : Jitsu ()

::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::TxT::

ถ้าหากจะตายเพราะรักก็มีความสุข...

..

.

::Prelude::

ภายในห้องสลัวๆ แห่งหนึ่ง เงาบางๆ ของชาย 2 คนบนเตียงริมหน้าต่างที่เต็มไปด้วยรอยเปรอะเปลื้อนของของเหลวสีแดงที่ไหลซึมจากร่างบางในอ้อมกอดแกร่ง ไหลรินลงมาเรื่อยๆ...เรื่อยๆ...จนผืนผ้าขาวบริสุทธิ์ถูกย้อมด้วยความน่ากลัว..และ..ความเศร้า!?...

โครม ประตูไม้เก่าๆ ถูกผลักออกโดยแรงพร้อมกับร่างของชายนิรนามอีกสองคน...ผู้เยี่ยมเยียนยามวิกาล...อา...คงต้องต้อนรับแขกแล้วสินะ

นะ...นี่มัน...

แก...ทำอะไรวะ!

ภาพเบื้องหน้าที่ประจักษ์แก่สายตาของผู้มาใหม่ทำให้รู้สึกคลื่นเหียนมิใช่น้อย บรรยากาศแบบนี้มันอะไรกัน!!

เขาตายแล้วนี่! แกฆ่าเขาเรอะ

เฮ่! คำพูดถูกตะโกนออกมาจากปากของผู้มาใหม่ที่ ณ บัดนี้ยังตะลึงกับภาพที่เห็น

หุบปากซะ!...เดี๋ยวซึบาสะก็ตื่นหรอก...

หยุดนะ...จะทำอะไรซึบาสะ

.

ภาพจากสื่อต่างๆ ถูกเผยแพร่อย่างรวดเร็วราวกับกำลังสนุกสนานกับของเล่นชิ้นใหม่ ฆาตกรในคดีฆาตกรรมวัยรุ่น ณ.เมืองโตเกียว มหานครที่ไม่เคยหลับใหล เมืองที่เต็มไปด้วยสิ่งยั่วยุ อาชญากรรมที่ผุดขึ้นมามากมายราวกับดอกเห็ด ฆาตกรต่อเนื่องรายหนึ่งได้ถูกจับตัวแล้ว...เขาคือ ฮิเดอากิ ทากิซาว่า อายุ 21 ปี เป็นครูโรงเรียนประถมต้น...

ปล่อยเดี๋ยวนี้! เอาคืนมา!..เอาของๆฉันคืนมา! ซึบาสะ...ไม่ตายใช่มั๊ย!! ย๊ากกกกกก...!!!

ชายหนุ่มที่ถูกจับกุมพยายามร้องตะโกนดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ใช่! ทำไมคนเหล่านี้ช่างมาวุ่นวายกับตัวเขาซะจริง...ซึบาสะยังไม่ตายซะหน่อย อย่ามาเอาซึบาสะไปนะ ไม่! อย่า!...

พรั่บ..พรั่บ.. การจับกุมตัวฆาตกรได้แล้ว ขณะนี้กำลังจะส่งตัวไปทางเฮลิคอปเตอร์เหนือน่านฟ้า

เฮ่! โผล่ออกมาแล้ว!

ขณะนี้ปีศาจฆาตกร ฮิเดอากิ ทากิซาว่า ถูกคุมตัวไปยังสถานีตำรวจเมืองโตเกียว!

อย่าดันเซ่!

เสียงโวยวายดังตะโกนกึกก้อง นักข่าว สื่อมวลชนหลากหลายแขนง รวมทั้งประชาชนทั่วเกาะญี่ปุ่นกำลังจับจ้องข่าวคราวอาชญากรหนุ่มผู้นี้ หนังสือพิมพ์ทุกฉบับพากันพาดหัวข่าวใหญ่ติดต่อกันเป็นเวลานาน

...........................................................

..............................................

..................................

ในเมืองที่ยุ่งเหยิง...มีเขาเท่านั้นที่น่าเกลียดกว่าทุกคน...มีเขาเท่านั้นที่..สวยงามยิ่งกว่าใคร...

ความจริงที่ไม่สามารถพูดได้!...

..

.

ไม่ผิดหรอก...ลูกชายของเรา...ซึบาสะ

โฮ! ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้! พระเจ้า!

ร่างชายหญิงเจ้าของร่างบางผู้ไร้ซึ่งวิญญาณได้แต่พร่ำไห้ เศร้าโศกเสียใจ...กับร่างขาวซีดบนเตียงเหล็กที่สัมผัสถึงความเย็นเยือกเหมือนจะบอกให้รู้ว่า...บัดนี้ ร่างบางที่นอนสงบนิ่งได้จากพวกเขาไปแล้ว...

ชั่วนิรันดร์.

ฝูงชนยังคงให้ความสนใจ จิตวิทยามวลชนยิ่งทวีไอร้อนขึ้นเรื่อยๆ...

มันไม่ใช่มนุษย์!!

ขอดูหน้าไอ้ฆาตกรทีเถอะ!

ให้ตายเถอะ! ชั้นรู้จักเค้านะ...เค้าเป็นเพื่อนบ้านที่ดี..

เค้าอยู่แถวนี้นี่..ไม่อยากเชื่อเลย

ภาพข่าวจากสื่อต่างๆ ยังคงทำงานของมันต่อไปไม่หยุดหย่อนเหมือนฟันเฟืองที่ไม่ยอมหยุดหมุน...

เฮ่! อย่ามาทำลายซึบาสะของผมสิ...แล้วนี่เค้าตั้งฉายาผมว่าอะไรกันนี่! หงุดหงิดชะมัด!

วัยรุ่น อายุ 17 ปี กลายเป็นเหยื่อเคราะห์ร้ายรายสุดท้ายในคดีของฆาตกร Blindmanคือ...อิมาอิ ซึบาสะ มีอาชีพขายตัวเหมือนวัยรุ่นคนอื่นๆ...

Why are they crying crazily?

Ive got it.

...........

:: Concerto ::

- 1 -

ความจริงที่ไม่สามารถพูดได้!... เป็นจริงเพียงเรื่องเดียว...รัก

ผมหลับตาลง...ทั้งที่อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ทำไมผมถึงสงบได้ขนาดนี้...จนตัวเองยังอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ อา...เต็มไปด้วยแสงไฟ...ความวุ่นวายของผู้คน...อ้อ! จริงสิ! รู้แล้วล่ะ...งานคาร์นิวัล!

..

.

ขอเชิญคุณหนูๆ แวะเข้ามา...1ปีมีเพียงหนเดียว...งานคาร์นิวัลนี้ ลืมความทุกข์ซะ! แล้วมาสนุกกันให้เต็มที่! ตัวตลกโจ๊กเกอร์ปากแดงกับตุ๊กตากระต่ายสีขาวหูยาวที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผล ทั้งใบหน้า..ดวงตา..หน้าอก..และหัวใจ ถูกดึงออกมาจากหมวกสีดำทรงสูง...พร้อมกับมีดยาวสะท้อนแสงของโลหะคม มันดูช่างไม่เข้ากันเอาซะเลย

ทากิซาว่า..แม่แท้ๆ ของนาย...ที่นี่งัยล่ะ สวนสนุกเคลื่อนที่! เพราะนายออกมาจาก หมวก!!

ทากิซาว่า..เอ้า!เร็วเข้าสิ! โลหะแหลมคมถูกส่งให้กับเด็กน้อย...

จะ...จะทำอะไร!!!?

ของแบบนี้...ไม่จำเป็นเลย

สีหน้าตื่นตะหนกหวาดกลัว ดวงตาที่ฉายแววหวาดกลัวเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับเสียงโลหะสัมผัสผิวเนื้อนุ่มของหญิงสาวผมลอน...อ๊ากกกก...!!!...

..

.

ชายหนุ่มดวงตาสีน้ำตาลอ่อนไร้ซึ่งแววตากำลังจับจ้องโลหะปลายแหลมที่บัดนี้มันเต็มไปด้วยคราบสีแดงขุ่น กลิ่นคาวยังคงโชยคละคลุ้งออกมาจากร่างที่ไม่ไหวติง...ชายหนุ่มผู้ซึ่งถูกปิดตา...

เข้าใจแล้วล่ะ แม่...เอาน่า..ไม่เป็นไรแล้ว! ของสกปรกไม่มีประโยชน์...แบบนี้สิ...สวยดี

ตึ่ก...ตึ่ก... เสียงฝีเท้าเบาๆ ก้าวย่างเข้ามาช้าๆ...

ใครกัน!? ผมรีบหันกลับไปยังต้นเสียง หลังจากจัดการกับของสกปรกนั่นให้ดูสวยงามขึ้น...

ภาพที่ปรากฏเป็นเพียงชายหนุ่มผมดำ ร่างบางสวยกับใบหน้าหวานที่ดูไร้สิ่งสะท้อนจากดวงตาเรียวสวยนั่น ราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่สามารถเคลื่อนที่ได้เท่านั้น มือของผมกลับเพิ่มแรงกระชับมีดยาวในมือไว้พร้อมกับบังคับไม่ให้มันสั่น

เฮ่! ซึบาสะ! เร็วเข้า..เดี๋ยวก็โดนนางาเสะเล่นงานอีกหรอก!

มีคนอีกคนโผล่เข้ามาพร้อมทั้งตะโกนเรียก...อืม...ซึบาสะเหรอ...

ปั่ก!

อ๊ะ! คนที่เข้ามาใหม่ล้มลงอย่างแรงเมื่อโดนถูกกระแทก

ไอ้บ้าเอ๊ย! แน่จริงอย่าวิ่งหนีสิวะ อ๋า..อ..ไอ้นั่นมัน...มันฆ่าคนตายนี่หว่า เฮ่! ซึบาสะดูนี่สิ!

ร่างบางไม่ได้สนใจกับเพื่อนที่เข้ามาใหม่เลยแม้แต่น้อย สายตาเรียวสวยเหลือบไปสะดุดกับสร้อยเส้นเล็กๆ ที่มีป้ายโลหะสีเงินติดอยู่ จึงหยิบขึ้นมาจากกองคราบเลือดเบื้องหน้า สายตาเหม่อมองดูแสงที่สะท้อนวาวจากโลหะที่ถูกยกสูงขึ้น

...จุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ การฆาตกรรมอย่างต่อเนื่อง...

...

..

.

แฮ่ก..แฮ่ก... ผมวิ่งออกมาจากที่ตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ผมเป็นฆาตกร! เกี่ยวข้องกับวัยรุ่น 6 คน และท้ายที่สุด..ผมก็จับปิดตาฆ่าตายทั้งหมด...มีรายงานข่าวทุกวัน ติดต่อกัน Blindman ทำให้ทั่วทั้งเมืองโตเกียวตกอยู่ในภาวะหวาดกลัว เวลาจะลงมือฆ่า..หัวใจจะเต้นแรงจนรู้สึกเหมือนตัวเองจะตาย...ผมไม่สามารถควบคุมความต้องการและแรงกระตุ้นได้...ผมกำลังจะเป็นบ้าหรือนี่!? แต่วัยรุ่นคนนั้นเห็นหน้าของผม! จบ...จบแน่...จบกัน!

ณ. โรงเรียนประถมต้น...

นี่มันอะไรกันคะ คุณครูทากิซาว่า

เอ๋?